Η ιστορία της εγκυμοσύνης μου

Η δική μου ιστορία στο θέμα εγκυμοσύνη ήρθε αναπάντεχα δύο μήνες πρίν παντρευτώ με τον αγπημένο μου.

Είχαμε αποφασίσει ότι δεν θα το καθυστερούσαμε και έτσι μας προέκυψε λίγο πριν φθάσουμε στα σκαλιά της εκκλησίας.

Όλη η περίοδος της εγκυμοσύνης μου ήταν απίστευτα εύκολη, δεν εργαζόμουν και έτσι είχα άπλετο χρόνο απόλαυσης της όμορφης αυτής περιόδου. Άκουγα συνέχεια μουσική διάβαζα διαρκώς απολάμβανα ταινίες και ατέλειωτες ώρες ύπνου. Απίστευτη υπνηλία, μου μιλούσαν και όταν χαλάρωνα στους καναπέδες ….

Κοιμόμουν………κοιμόμουν ……..κοιμόμουν.

Βέβαια ως υπέρβαρη εγκυμονούσα είχα πολύ τακτικούς μικροβιολογικούς ελέγχους κάθε 20 ημέρες οι «βρυκολακίνες» του εργαστηρίου που πήγαινα μου ρουφούσαν το αιματάκι μου και έλεγχαν την ομαλή μου κύηση.

Φυσικά καθημερινά συμβουλευόμουν διάφορα βιβλία περιοδικά και sites στο διαδίκτυο για την εγκυμοσύνη τον τοκετό τις πρώτες ημέρες του βρέφους και διάφορα άλλα ενδιαφέρονται πράγματα για να είμαι έτοιμη.

Ευχαριστήθηκα βόλτες στα μαγαζιά με τα είδη μπεμπέ με την αδελφούλα μου που κοιλοπόναγε μαζί μου από τον 1ο μήνα της εγκυμοσύνης μου (εγώ ούτε ένα πονάκι εκείνη χιλιάδες).

Ευχαριστήθηκα βόλτες με το αυτοκίνητο (οδηγούσα μέχρι και την ημέρα που γέννησα) σε όλη την Αθήνα, έπαιρνα την μαμά μου τα πεθερικά του αδελφού μου και την μικρή μου ανηψιά και γυρνάγαμε σε όλα τα όμορφα μέρη που έχει ετούτη η γκρίζα πόλη.

Το βαλιτσάκι για το μαιευτήριο από τον 6ο μήνα γύρναγε μαζί μου στο αυτοκίνητο όπου κι αν πήγαινα. Οι φίλοι μου με κορόϊδευαν «η Μαρίνα όλη μέρα ρόδα τσάντα και κοπάνα».

Κι ένα απόγευμα Πέμπτης έχοντας μπεί στον 9ο μήνα μόνο οκτώ μέρες ο μαιευτήρας μου στον τακτικό έλεγχο στο ιατρείο του μου ανακοινώνει ότι γεννάω.

Έπεσα από τα σύννεφα ….

Έκλαψα εκείνη την στιγμή ….

Πανικοβλήθηκα ….. δεν ήξερα αν ήθελα να γεννήσω εκείνη την στιγμή ….

Ήθελα …. Δεν ξέρω τι ήθελα …..

Αγάπαγα εκείνη τη ψυχούλα που αγκάλιαζα στο φουσκωμένο μου στομάχι …… αγάπαγα εκείνες τις ατέλειωτες καούρες που ένοιωθα …… αγάπαγα τις ατέλειωτες συζητήσεις που έκανα στο «μωρό» μου ακούγοντας Μάριο Φραγκούλη ξαπλωμένη στο καναπέ μου ή απολαμβάνοντας τις νυχτερινές ραδιοφωνικές εκπομπές του Νίκου Γκαραβέλλα στον Love Radio καθώς ο Κωστής απολάμβανε να «σκοτώνει» δαίμονες στον υπολογιστή του με την δικαιολογία «Μετά που θα ρθει το «μωρό» δεν θα μπορώ να είμαι κακός!».

Κι έτσι το Σάββατο 10 Μαίου 2006, ξεκίνησα το μεσημεράκι αφού είχα απολαύσει ένα ωριαίο μπανάκι με αιθέρια έλαια και διάφορα μυρωδάτα γαλακτώματα, ντύθηκα στα γαλάζια (γνωρίζοντας από καιρό το φύλο του μωρού τα πάντα στην γκαρνταρόμπα μου είχαν πάρει μιαν απόχρωση μπλέ – γαλανού – σιέλ – ράφ κλπ) βάφτηκα και πήγα στο Ιασώ.

Από τη μία το μεσημέρι που πήγα γέννησα τελικά στις έντεκα το βράδυ παραμονή της γιορτής της μάνας (ωραίο δώρο μου ‘κανε ο κανακάρης μου) και ήταν πραγματικά οι πιο έντονες ώρες της εγκυμοσύνης μου.

Φυσικά και έκανα επισκληρίδιο (3 δόσεις με τόσες ώρες που ήμουν εκεί) δεν πόνεσα καθόλου ήμουν πάρα πολύ ήρεμη και απίστευτα γεμάτη χαρά.

Οι ώρες περνούσαν γεμάτες γέλιο (με την μαία μου την Ντίνα τον γιατρό μου τον Ευριπίδη και τον Κωστή και φυσικά τις τρεις βάρδιες μαιών του Ιασώ, που άλλαξαν μέχρι να γεννήσω, να λέμε τα αμέτρητα ανέκδοτα), με όμορφη μουσική που έχουν στις αίθουσες των επιτόκων, με έναν παλαβό αναισθησιολόγο που να μας λέει απίστευτες ιστορίες νοσοκομείων και ασθενών και να σχολιάζει το άψογο μακιγιάζ που είχα μέχρι και την τελευταία ώρα της γέννας και με μια τρελή επίτοκο που ούρλιαζε ότι πονάει από τις 5.00 το απόγευμα μέχρι τις 9.00 που γέννησε τελικά. Είχα μια απέραντη επιθυμία να πάρω τον ορό μου αγκαλιά και να πάω να την χαστουκίσω γιατί σημειωτέον είχε κάνει και επισκληρίδιο και δεν πόναγε απλά φοβόταν!!!!

Κατά τις έντεκα πιά είχα κουραστεί και αποφασίσαμε να δώσω μια δυνατή ώθηση και να βγεί το μωρό. Και έτσι έγινε.

Απ΄όλη την ιστορία των 10 λεπτών της γέννας μου έμειναν 3 πράγματα στην μνήμη :

1ον. Η κοντή μαία που την έλεγαν Αυγή η οποία ανέβηκε από την αριστερή μου μεριά στο κρεββάτι μαζί μου και μου δωσε μια αγκωνιά κάτω από το δεξί μου στήθος με τον δεξί της αγκώνα που τα είδα όλα. Τι πόνος !!!! Και μετά ένα γκλούπ και βγήκε ο μπόμπος!

2ον. Τη φωνή του Νεογνολόγου της βάρδιας που μας φώναξε « Κοριτσάρα μου είναι 4,300 ο παίδαρός σου να τον αφήσω;» και όλοι γελάγαμε γιατί την Πέμπτη ο Ευριπίδης ο γιατρός μου τον είχε μετρήσει για 3,500 κιλά!!!!!

Και 3ον Την αίσθηση της τρυφερότητας που νοιωσα όταν μου ακούμπησαν στην αγκαλιά μου ένα λευκό μπουρνουζάκι με ένα ροζουλί «γουρουνάκι» μωρούλι που ήταν ο γιός μου!!!!! Έκλαψα εκείνη την στιγμή αλλά ήταν το καλύτερο κλάμα που χα ρίξει ποτέ στη ζωή μου ! Έκλαψα από ευτυχία από απέραντη αγάπη για αυτό το υπέροχο πλασματάκι που είχα στην αγκαλιά μου επιτέλους !!!

Φυσικά στο σαλονάκι του Ιασώ είχε μαζευτεί το σόι όλο.

Οι γονείς μου, τα αδέλφια μου, τα αγαπημένα μου ξαδέλφια, θείες, θείοι, κουμπάροι το αλάι μαλάι από κόσμο και τελευταίοι οι πολύ καλοί μου φίλοι που κερνάγανε ουίσκια για τον παίδαρο της Μαρίνας !!!

Ο Κωστής ευτυχής μπαμπάς κέρναγε πούρα για τον γιό του και τα πεθερικά μου (ζούσε ακόμα και ο παππούς Θανάσης) πέρναν κάθε 10 λεπτά τηλέφωνο από την Θεσσαλονίκη για να μας μεταφέρουν τα συχαρήκια του εκεί σογιού.

Μια τρέλλα μια παραφροσύνη και γω να μια κάτω στα «ψυγεία» στο θάλαμο ανάνηψης να κατουριέμαι του θανατά και να χω δίπλα μου δύο μανούλες που ήρθαν με τα μωρά στα χέρια στην κλινική, είχαν γεννήσει καθ’όδον καλέ αυτές (τα νεύρα μου!!!!!!!).

Στο δωμάτιο ανέβηκα μετά τις 2.30 το πρωί και φυσικά αν και μου είχαν δώσει ηρεμιστικούλη για να κοιμηθώ εμένα το τσίνορο ανοικτό, έστελνα SMS σε όσους δεν είχαν πάρει χαμπάρι ότι τελικά εγώ γέννησα!

Οι άλλες μανούλες τενταρισμένες και γώ με άηχο κινητό ενημέρωνα όλη την Ελλάδα ότι είμαι στο Ιασώ και ελάτε να πιούμε χυμούλη το πρωί της Κυριακής στο καφέ της κλινικής! Περιττό να σας πω ότι δεν έμεινα ξαπλωμένη καθόλου στην κλινική και όλη την ημέρα δεξιωνόμουν κόσμο στο ισόγειο καφέ του Ιασώ!

Ο Θανασάκης μου έμεινε για τρείς μέρες στην Εντατική Παρακολούθηση των Νεογνών λόγω όγκου. Ήταν ο «Γίγαντας» των θερμοκοιτίδων και γω η «κλαψού» μαμά του Γίγαντα.

Η λοχεία μου φερε πολύ κλάμα που κράτησε για 2 μήνες ότι και να μου έλεγαν εγώ έκλαιγα καλά όχι ότι δεν είμαι και κλαψού από κοριτσάκι το δάκρυ είναι έξω από το μάτι μου!

Όλα πήγαν καλά τελικά, σημειωτέον ότι ήταν από τις δυσκολότερες γέννες για τον γιατρό μου, όπως μου εκμυστηρεύτηκε στο πρώτο ραντεβού μας, μετά από 40 ημέρες. Το μωρό είχε σφηνώσει για τα καλά στην λεκάνη μου λόγω όγκου και αν δεν βοηθούσα στην εξώθηση και αν δεν με πόναγε η ρουφιάνα η Αυγή με την αγκωνιά της και αν δεν τράβαγε καλά με τον εμβρυουλκό ο γιατρός θα έπρεπε να χάσω την μήτρα μου για να ζήσει το μωρό και δεν θα μπορούσα να ξαναγίνω μανούλα.

Αν …. Αν ….. αν….. όμως όλα αυτά τα αν δεν έγιναν, γιατί απλά όλοι βοήθησαν και μας προστάτευε και ο Θεός και έχουμε τον Θανασάκη μαζί μας και εμένα ολόκληρη.

Έχουν περάσει 3 χρόνια ακριβώς από κείνη την απίστευτη ημέρα και όμως την θυμάμαι με μια γλυκιά γεύση και σας την εξιστορώ εδώ απλά.

Ευχή μου να είναι έτσι όλες οι εγκυμοσύνες όλων των γυναικών του κόσμου, εύκολες χωρίς πόνους χωρίς προβλήματα αλλά ακόμα και αν πρέπει να περάσεις το οτιδήποτε αξίζει …., αξίζει όσο τίτοτε άλλο στον κόσμο και όσα κι αν περάσεις μετά και αυτά αξίζουν ….. γιατί σιγά σιγά ένα χαμογελάκι μια φωνούλα μια κραυγούλα του μωρού σου στα σβήνουν όλα τα ξεχνάς και γεμίζεις δύναμη χαρά ευτυχία αγάπη….. πολύ αγάπη που μεγαλώνει κάθε μέρα που περνά.