Περνάει ο καιρός, περνούν οι μέρες και οι νύχτες ... έτσι απλά όμορφα ... ζωντανά ... κι εγώ ακόμα προσπαθώ να οργανώσω αυτή την ρημάδα την σκέψη μου για να μπορώ να γράψω κάτι ...

Θύμησες, αναμνήσεις, χρονικά ... κι όταν συναντάς όμορφους ανθρώπους που έχεις να τους συναναστραφείς χρόνια είναι μαγικές οι στιγμές αυτές.

Ευχαριστώ όλους τους παλιούς μου συμμαθητές που μοιράστηκαν το βροχερό βράδυ της Παρασκευής που μας πέρασε μαζί μου. Ήταν απλά όμορφα - μαγικά !!! Να είστε όλοι καλά και κάθε χρόνο να ανταμώνουμε και να περνάμε τόσο όμορφα !!!!

Ευχετήριες Κάρτες

Άλλη μια Κυριακή σβήνει. Ο απόηχος μιας γιορτής – της δικής του γιορτής – έμεινε μόνο.

Τα αστέρια κόβουν βόλτες στη βαθιά μώβ θάλασσα του ουρανού κι εδώ μόνο ο ήχος της μπαλάντας που αγαπούσε εκείνη να τραγουδά όταν ήταν μαζί, να ακούγεται από τα μεγάλα ηχεία του στερεοφωνικού του στο καθιστικό.

Κι εκείνος καθισμένος σε ένα δωμάτιο που του μοιάζει ξένο, αντικείμενα απρόσωπα, φωνή καμιά, ωχροί τοίχοι με έγχρωμες στιγμές νεανικών χρόνων πάνω τους κι η τελευταία δημιουργία του, με μελάνι στο καπάκι της τούρτας των φετινών του γενεθλίων, που η Μαρίνα αστειευόμενη του το κάνε κάδρο.

Παρέμενε ακόμα και τώρα τούτη τη στιγμή, η μόνη που τον ένοιωθε … τον καταλάβαινε και θέλοντας να τον ευθυμήσει και να τον κάνει να μην είναι μελαγχολικός τα είχε σχεδιάσει όλα για τον αγαπημένο της ξάδελφο.

Σε αυτά τα γενέθλια όλοι έτρωγαν και γεύονταν το γλυκό έδεσμα, έπιναν τα ποτά τους, λικνίζονταν στις ρόκ μουσικές και αυτός …. αυτός μουτζούρωνε – έπαιζε με το μελάνι – μια συνήθεια που την έκανε σε στιγμές που ήθελε να μην είναι παρών σε ό,τι διαδραματιζόταν στον παρόντα χρόνο.

Στην άκρη, το έργο τέχνης έχει και έναν λεκέ από σοκολάτα και σιρόπι βύσσινο «η προσωπική του διάσταση γλυκιά και μαύρη ή κόκκινη και πικρή».

Η Μαρίνα το χε φυλάξει και του το έφερε μια βδομάδα μετά σε μια όμορφη κορνίζα για να στολίσει «με γεύση και χρώμα» το κατάλευκο δωμάτιό του. «βρε σύ για να χαμογελάσεις το έκανα – μπας και ξεχαστείς από τα γκρίζα και μαύρα σου επαγγελματικά ραντεβού» του είχε πει όταν την κοίταξε με έκπληξη.

Εκείνο το βράδυ ήταν όλοι εκεί.

Η Νεφέλη με το καροτί κατσαρό κεφάλι, πάλι είχε χάσει τον έρωτά της και γέλαγε σαν τρελή, το μυαλό της είχε βυθιστεί στο αλκοόλ. Μετά τον θάνατο του αγαπημένου της πατέρα έτσι έκανε πιά. Άλλαζε ερωτικούς συντρόφους «Ο έρωτας της ζωής μου !!!» όπως τους σύστηνε στους άλλους. Απαριθμούσαν πολλά πια νούμερα οι έρωτές της και πολλές οι προσπάθειές της να ξεφύγει από το αλκοόλ, έπινε διαρκώς σε χαρές σε λύπες. Τα χέρια της έτρεμαν πάνω στα πλήκτρα του πιάνου και είχε πια παρατήσει την καριέρα της «ταλαντούχας πιανίστας», δεν «ένοιωθε πια το ταλέντο της» έλεγε και απλά κρατούσε σε λειτουργία το ωδείο που είχε κληρονομιά από τον πατέρα της και δίδασκε μικρά παιδιά που την λάτρευαν.

Η Άντα, η θριαμβεύτρια των εξετάσεων για τους δικαστικούς ξεκίναγε νέα πορεία στη συμπρωτεύουσα σε λίγο καιρό, μαζί της ένας γυαλάκιας - «μουγκός» ονόματι Σοφοκλής.

Ο Άρης με τον Σπύρο οι «σιαμαίοι» κατακτητές της γυναικείας ομορφιάς με την Νίνα και τη Μαρία, ο αδελφός των κοριτσιών ο Πανούλης, με δύο μήνες υπόλοιπου στράτευσης.

Ο Ντίνος δεν ήρθε, έπεσε δουλειά στο μαγαζί είχε και την μικρή άρρωστη – έστειλε την τούρτα. Ο μόνος από τους «άλλους» που χε δημιουργήσει οικογένεια, με δική του επιχείρηση, στρωμένη δουλειά από τους γονείς του που την μεγάλωσε και την έκανε ακόμα καλύτερη, με μια γυναίκα «θησαυρό» που την γνώρισε στην σχολή ζαχαροπλαστικής και τον στήριξε και τον στηρίζει και του προσφέρει μια υγιή και ήρεμη οικογένεια με τρία ζουμπουρλούδικα παιδιά. Να ναι πάντα καλά έτσι αγαπημένοι και μονιασμένοι και ας πνίγονται στη δουλειά.

Η Αφροδίτη και ο Αντώνης καυγά είχαν πάλι, μουτρωμένοι εμφανίσθηκαν νωρίς – δέκα χρόνια μαζί κι ακόμα να μην υποχωρούν, έτσι γίνονταν από την αρχή της σχέσης τους και θα γίνεται φαίνεται έτσι και στο υπόλοιπο της κοινής ζωής τους.

Ο Φοίβος έστειλε τις ευχές του μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από τα ψυχρά κλίματα της Σκωτίας – διαβάζει λέει, μπας και τελειώσει εκείνο το δεύτερο μεταπτυχιακό – που ανάθεμά μας αν καταλάβαμε ποτέ με τι ασχολείται - μάλλον χαζεύει και κάνει εκδρομές γευσιγνωσίας σκωτζέζικου ουισκιού με ξένα λεφτά, ας είναι καλά ο μπαμπάς και οι κατασκευές στο Ντουμπάι, αλλιώς θα του χαν πει «Bye – bye”, αλλά μήπως και όλοι έτσι δεν είχαν κάνει κάποτε;

Η Μαρίνα, η αγαπημένη του ξαδέλφη, με τον ήσυχο σύντροφό της ζωής της – είχε παρκάρει τα κουτσούβελα στην μητέρα της για να φχαριστηθεί και κείνη όλο τούτο . Εκείνη το χε διοργανώσει όλο τούτο το «πανηγυράκι». Το πάρτυ είχε αφορμή τα γενέθλια του. Ναι ένα «πάρτυ έκπληξη». Τους είχε καλέσει όλους εκείνη να πάνε νωρίτερα στο μπαράκι του Αλέκου, εκεί που πήγαιναν όταν σπούδαζαν, εκεί που γιόρταζαν τις επιτυχίες τους, εκεί που έπνιγαν στο αλκοόλ τις πίκρες τους.

Εκείνον απλά τον ειδοποίησε μέσω της γραμματέως του – μιας και το κινητό του ήταν πάντα κατειλημμένο – «Να είναι εκεί κατά τις δέκα το βράδυ, να του πείς γλυκιά μου γιατί το χω πεθυμήσει το «γρουσούζικο ξαδερφάκι μου και έχω τόσα νέα να του πώ».

Κι εκείνος δεν μπορούσε να μην πάει, η Μαρίνα ήταν ότι πιο χαρούμενο υπήρχε στη ζωή του. Ήταν πάντα δίπλα του, στις χαρές και στις λύπες. Πάντα με το κακαριστό γέλιο της να τον ξαλαφρώνει από την πίεση της δουλειάς του. Κι ήταν πάντα μα πάντα γελαστή και γεμάτη απορίες για όλα, μα πάνω από όλα ήταν καλός ακροατής για όλους τους «άλλους» και για εκείνον περισσότερο. Αν και φορτισμένη με τα προβλήματα της εργαζόμενης μητέρας πάντα είχε χρόνο για όλους. Και το σπίτι της ένα τεράστιο πάρκο για παιδιά και μεγάλους. Μια μεγάλη αγκαλιά μια τεράστια καρδιά ήταν το Μαρινάκι για εκείνον, δεν μπορούσε να μην της αφιερώσει λίγο χρόνο – άλλωστε ήταν σίγουρος πως κάτι καλό θα χε να του πεί.

Κι έφθασε στην ώρα του – Εγγλέζος – και η ξαδέλφη του ήταν εκεί αγκαζέ με τον άντρα της να τον περιμένουν έξω από το μπαράκι και κείνος ο παγωμένος αέρας να τους «ξυρίζει» τα πρόσωπα. Μπήκαν χαμογελαστοί μέσα και όταν πλησίασαν στην αγαπημένη τους γωνιά , ξεπετάχτηκαν όλοι οι «άλλοι» με καπελάκια χρωματιστά – μπαλόνια και σφυρίχτρες και φωνές από παντού. «Θεέ μου είστε γελοίοι – απίστευτα γελοίοι – μα σας αγαπώ !!», ψέλλισε και έπεσε στις αγκαλιές τους γελώντας – πόσο καιρό είχε να τους δεί όλους ; πόσο καιρό είχε να γελάσει έτσι ;

Το είχε βρει αληθινά γελοίο να γιορτάζει σε εκείνο το μπαράκι που το χαν χτίσει από τα φοιτητικά τους χρόνια τα γενέθλια των τριανταπέντε χρόνων του.

Η τούρτα έγραφε «Να ζήσεις χρόνια καλά Αιώνιε Μπάκουρε!».

Μπάκουρος! Ο Ντίνος τον φώναζε έτσι όταν … ήταν μόνος. Ναι και ήταν και σε κείνα τα γενέθλια πάλι μόνος του! Εκείνη δεν ήρθε … όπως δεν ερχόταν πολύ καιρό… τώρα στην ζωή του ήταν απούσα … μα στη ψυχή του παρούσα.

Είχε στείλει τυπικά μια αγκαλιά λουλούδια από ακριβό ανθοπωλείο της Κηφισιάς.

«Με τις θερμότερες ευχές μου – Ευτυχής και Δυνατός» και φυσικά η κάρτα γραμμένη με το κλασικό μαύρο μελάνι και τα καμπυλωτά γράμματα.

Πόσες κάρτες της κολυμπάνε σε εκείνο το ξύλινο κουτί από τα πούρα που χαν αγοράσει από το τελευταίο τους κοινό ταξίδι στην Αβάνα ; Σκόρπιες – άτακτες και επιθετικά παρούσες στο ίδιο σημείο, ψηλά ψηλά στο τελευταίο ράφι της παλιάς του βιβλιοθήκης έτσι ώστε να μην διακρίνονται από τα περίεργα βλέμματα των «άλλων» αλλά μόνο από το δικό του γκρίζο και μελαγχολικό βλέμμα.

Γνωρίστηκαν πριν δεκαπέντε χρόνια, σε μια συναυλία που δεν ήθελε κανείς τους να πάει. Τσουβαλιασμένους τους έφεραν οι «άλλοι», όλοι τους μια παρέα από γειτονικά σχολειά ή φροντιστήρια και τότε φοιτητές στο Πανεπιστήμιο, με μεγάλα όνειρα και στόχους. Με νεανικές καρδιές – με δυνατά αισθήματα – με δυνατές φωνές και αδύναμες ψυχές.

Κι έπεσε το γκρίζο βλέμμα του στα αστραφτερά καστανά μακριά μαλλιά της και ασυναίσθητα τα χάιδεψε – τα λάτρεψε και μαζί με κείνα λάτρεψε και εκείνο το κορίτσι που χαμογέλαγε συνέχεια. Την έλεγαν Μάρα.

Δεν του χε αρέσει η ιδέα της συναυλίας εκείνης, ούτε και σε αυτήν, αλλά για να μην χαλάσει το χατήρι των άλλων τους ακολούθησε, όπως το ίδιο είχε κάνει και κείνη.

Ξαφνιάστηκε με το χάδι του και με μια τρομάρα έντονη τραβήχτηκε και γύρισε απότομα πίσω της έτοιμη να κάνει παρατήρηση στον «περίεργο» που της ακουμπούσε τα μαλλιά και τον είδε … και τον λάτρεψε. Γελάσανε με όλο τούτο και βρέθηκαν να μιλάνε ο ένας στο αυτί του άλλου για τόσα πολλά, η έντονη μουσική τους έφερνε πιο κοντά και σιγά σιγά βρέθηκαν να φιλιούνται τρυφερά και … εξαφανίστηκαν.

Αυτό ήταν, ένας έρωτας εξαφάνισης, με τις σπουδές τους τα ταξίδια τους τις αγωνίες τους τις περιπέτειές τους για την επαγγελματική αποκατάσταση. Μαζί. Συνέχεια μαζί. Κι όταν δεν ήταν μαζί του ήταν η παρουσία της έντονη διαρκώς. Σκίτσα με χρώματα καρφιτσωμένα στο μικρό τους διαμέρισμα, που του θύμιζαν την μορφή της την αγάπη της και σκόρπια παντού σε όλα τα δωμάτια δισκάκια με την μουσική που λάτρευε για να την «ακούει» και να την «βλέπει» όταν έλειπε από το σπίτι. Και λουλούδια – λουλούδια παντού, αμέτρητα γλαστράκια στόλιζαν το μεγάλο μπαλκόνι κι όλα με έντονα χρώματα και αρώματα «Θέλω να την νοιώθεις τη ζωή και την αγάπη μου με όλες σου τις αισθήσεις» του λεγε και το εννοούσε…

Και κάθε χρόνο μία κάρτα στη γιορτή του, στα γενέθλιά του, στην επέτειο της γνωριμίας τους και στην επέτειο των ερωτευμένων έφθανε κοντά του δεμένη σε ένα όμορφο μπουκέτο από λουλούδια με χρώματα και αρώματα.

Μικρή κάρτ – βιζίτ με τα καμπυλωτά γράμματα από μαύρο μελάνι. Τέσσερα καρτάκια σε πάλ αποχρώσεις ρόζ – σιέλ – σωμόν – κρέμ επί 15 χρόνια. Εξήντα καρτάκια – εξήντα υπενθυμίσεις – εξήντα παρουσίες της απαραίτητες στη ζωή του – εξήντα μηνύματα αγάπης και συμπάθειας για αυτόν που γέμιζε την ζωή της – εξήντα δικαιολογημένες ευχές για κείνον που της έδινε ζωή και τώρα …τον θυμάται μόνο στα γενέθλιά του και στη γιορτή τα τελευταία τρία χρόνια.

Τον πρώτο καιρό του χωρισμού τους, εκείνη δήλωσε την παρουσία της πρώτη. Εκείνος είχε εξαφανιστεί. Είχε φύγει και από τους «άλλους» για λίγο καιρό, δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι είχε φύγει από τη Ζωή του.

Ήταν τα γενέθλια του κι ένας νεαρός έφθασε πρωί πρωί στο διαμέρισμά του αγκαλιά με μια ανθοδέσμη από κόκκινα τριαντάφυλλα δεμένα περίτεχνα σε μια δράκαινα και το σιέλ καρτάκι της :

«Χρόνια Πολλά και Καλή τύχη καλό μου αγόρι, τα όμορφα άνθη πεθαίνουν γρήγορα, αυτά που αντέχουν είναι συνήθως αυτά που φοβίζουν τους ανθρώπους. Μάρα»

Είχε δίκιο … εκείνη η δράκαινα δεν έλεγε να «πεθάνει», μέρες απότιστη και αφρόντιστη θέριευε περισσότερο εκεί στη γωνία του γραφείου του. Δεν τον άφηνε … δεν έπρεπε να τον αφήσει … έστεκε εκεί και τον βασάνιζε όπως κι η αγάπη του για εκείνη, ατέλειωτα βασανιστική και κει στα βάθη της καρδιάς του έστεκε … ζωντανή.

Όμως … όμως … όλοι είχαν μείνει άναυδοι όταν τους ανακοίνωσε με μια απλή φράση «Εμείς … Τέλος … εγώ και η Μάρα …Τέλος».

Η Μάρα ήθελε οικογένεια έφθανε τα τριάντα, είχε διοριστεί ήδη στην εκπαίδευση, είχε τους σταθερούς της ρυθμούς, το χρόνο της για την μουσική και τα χρώματά της και ήθελε παιδιά … πολλά παιδιά να γεμίσουν την ευτυχία της δίπλα στον άνθρωπό της, στο όμορφο αγόρι της, να γεμίσει περισσότερα χρώματα τη ζωή της.

Κι αυτός … αυτός ήθελε εκείνη την θέση του υψηλόβαθμου στελέχους στην μεγάλη εταιρία των οικονομικών συμβούλων με τα πολλά ταξίδια, δεν μπορούσε να ασχοληθεί με οικογένειες … παιδιά … πεθερικά … ήθελε ψυχή και σώμα να είναι αφοσιωμένος στην δουλειά του, στους πελάτες του στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στις Βρυξέλες… χωρίς το βάρος της αγάπης της για την οικογένεια κι έτσι απλά άνοιξε την πόρτα του μικρού διαμερίσματος των Αμπελοκήπων που φώλιαζαν την αγάπη τους… κι έφυγε…

Και πέρασαν τρία χρόνια … τρία χρόνια που του έφθασαν έξη καρτάκια με ευχές και ισάριθμες ανθοδέσμες με όμορφα λουλούδια με έντονα χρώματα όπως ήταν εκείνη ένα λουλούδι με έντονα χρώματα και αρώματα που του γέμιζε την ζωή του … που εκείνος είχε αποφασίσει να μην του την γεμίζει πιά.

Έξη καρτάκια με γλυκές «τυπικές» όμως ευχές.

Στα τρία χρόνια παρέλαβε έξη καρτάκια ευχών, ένα προσκλητήριο γάμου : « Η Μάρα και ο Κωστής θα χαρούν να μοιραστείτε μαζί τους την αρχή της νέας τους ζωής …» και μια διπλή πρόσκληση : « Η Μάρα και ο Κωστής και τα δίδυμα τρυφερούδια τους σας περιμένουν στη βάπτισή τους …»

Τρία χρόνια που «άδειασε» την Ζωή του και που εκείνη γέμισε με αγάπη και χρώματα τη δική της αλλά που δεν έπαψε να τον θυμάται …

Κι εκείνος αποδεχόμενος τις ευχές της παρών στη γεμάτη δουλειά και επιτυχίες ζωή του και απών στις όμορφες στιγμές της … απών … για λόγους «επαγγελματικούς» μα τυπικός στην αποστολή των δώρων του για το γάμο της, για τη βάφτιση των παιδιών της. Των παιδιών που δεν ήθελε εκείνος να αποκτήσει μαζί της …

Πως τα ξέθαψε τώρα τούτη τη στιγμή όλα τούτα ;

Όλα τούτα τα καρτάκια που γεμίζουν με χρώμα τρυφερό το ξύλινο κουτί των πούρων, που γέμισαν με μυρωδιά καπνού, που όμως παραμένουν εκεί… ψηλά ψηλά στο πάνω ράφι της παλιάς βιβλιοθήκης του.

Και τώρα ; Τώρα είναι ανώτερο διευθυντικό στέλεχος με μεγάλο γραφείο, με όμορφη γραμματέα, με επαγγελματικά ραντεβού σε μεγάλα ξενοδοχεία, με ταξίδια πολλά, με μεγάλο αυτοκίνητο, με ακριβό διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας και μοιρασμένη ζωή στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Και κείνο το κουτί παραμένει πάντα εκεί, με τα καρτάκια με τα πάλ χρώματα και το γκρίζο βλέμμα του να τα χαιδεύει απαλά όπως χάιδευε τα πλούσια καστανά μαλλιά της, το απαλό κορμί της.

Κι η πόλη που έζησαν που μεγάλωσαν που αγαπήθηκαν παραμένει γκρίζα … κι ο ουρανός που τον αγκαλιάζει παραμένει γκρίζος, ποτέ δεν πήρε χρώμα άλλο, ούτε ένα χρώμα από τα καρτάκια της, ούτε καν λίγο σιέλ.

Και κείνη η δράκαινα παραμένει να γεμίζει με τα αιχμηρά της φύλλα τη γωνία του γραφείου του… κι επιμένει να ζει … και αυτός … αυτός … πιστεύει ότι Ζει… με τη μνήμη της και το γκρίζο βλέμμα του να προσπαθεί να χαιδέψει τη ζωή του …τη ζωή των «άλλων» … κι όχι τη ζωή της._

Μαρίνα

Γενάρης 2000

Νοέμβρης 2007

Κι όμως είμαι ακόμα εδώ .......... κι αυτό το καλοκαίρι, δεμένη με τη ζωή εμφανώς με λιγότερο βάρος και περισσότερη αυτοπεποίθηση (όχι ότι την είχα χάσει ) αλλά να που τούτο το φιογκάκι με έκανε πιο "καλή" πιο ήρεμη πιο ζωντανή.

Θέλω επειγόντως διακοπές και ηρεμία, κουράστηκα όλο το χρόνο και κουράστηκα ψυχολογικά από χίλιες δυο βλακείες ας είναι όλοι καλά αυτοί που με κούρασαν και αυτοί που κούρασα ...... και εις άλλα με υγεία !!!!!!!

Να 'μαι και πάλι εδώ ................

Είχα καιρό να γράψω, να ανασυντάξω το μυαλό μου, τις σκέψεις μου, τα θέλω μου, τα πιστεύω μου ...... Είχα καιρό .......... Έχω καιρό ........ Δεν ξέρω αυτή η ελλειπής σχέση μου με το χώρο και το χρόνο δεν ξέρω ειλικρινά άν είναι καλό ή κακό, άν με κάνει ενδιαφέρουσα ύπαρξη ή όχι ... απλά νομίζω ότι πάντα προλαβαίνω ........

Προλαβαίνω το τελευταίο τρένο για να φθάσω στον τελικό μου προορισμό, προλαβαίνω να πώ την τελευταία μου ατάκα, προλαβαίνω να γευτώ τις τελευταίες νοστιμιές της ζωής ..... όλα τα προλαβαίνω αλλά δεν καταλαβαίνω άν τελικά οι άλλοι με προλαβαίνουν.

Πάλι σκορποχώρι το μυαλό μου, γεμίζει με έννοιες γνώσεις συναισθήματα ιδέες και πάλι χάνομαι ......... ε κάπου θα με βρώ και θα με προλάβω είμαι σίγουρη.....

Σκεφτόμουν τον τελευταίο καιρό πως άλλαξε η ζωή μου με τον φιόγκο που με έδεσε με τις σωστές διατροφικές συνήθειες (ακόμα βέβαια τις μάχομαι τις νοστιμιές!!), πως άλλαξε την εικόνα μου (και ακόμα έχω δρόμο!!) πως μ'αλλαξε στα μάτια του καλού μου συντρόφου που με βλεπει να κάνω κάτι καλό για μένα και για το παιδί μας και για τα παιδιά που θέλω να φέρω στον κόσμο μελλοντικά....... ελπίζω να μην τον έχω απογοητεύσει (αν και όταν κάνω κάτι στραβό έχουμε την ειλικρινή σχέση να το διορθώσουμε).

Άλλαξα (;;;) προσπαθώ (!!) και ελπίζω να τα καταφέρω και να βοηθήσω όλους τους στρουμπουλούς φίλους που γνώρισα και αγάπησα στον κόσμο του διαδικτύου. Ελπίζω όμως να παραμείνω αυτό το γελαστό αθώο κορίτσι που αγάπησαν πολλοί και ελπίζω να μίσησαν λιγότεροι.............

Αυτό είναι! που λεει κι ο μικρός μου Θανάσης !! Γιαυτό μάχομαι να παραμείνω το γελαστό αθώο κορίτσι με την μεγάλη καρδιά και αγκαλιά!!!

Έχω καιρό λοιπόν να υπερασπιστώ τον εαυτό μου και την Μαρίνα που θέλω να παραμείνει ίδια άν και συρρικνωμένη!

Καλημέρα !

Μ'αρέσει να γράφω αυτήν τη λέξη ............ μ'αρέσει να την προφέρω αυτήν τη λέξη ..... μ'αρέσει να την νοιώθω αυτήν τη λέξη ........... ίσως και να προετοιμάζω τη ψυχική μου ισσοροπία με αυτην τη λέξη.........

Δεν ξέρω άν πάντα πιάνει, αλλά κάθε φορά που προσπαθώ να "φτιάξω" τη διάθεσή μου προσπαθώ να φέρνω στο νού μου όμορφες καλημέρες. Από κείνες που σου λένε και λές σε αγνώστους συνταξιδιώτες μέσα στα μέσα μαζικής μεταφοράς που τους συναντάς κάθε μέρα την ίδια ώρα στην ίδια στάση ή στον ίδιο σταθμό. Από κείνες που σου λένε και λές στις γνώριμες φυσιογνωμίες των συγκατοίκων σου στις μικρές κοινότητες που ζείς. Αυτές που σου λένε και λες στους ανθρώπους που συναναστρέφεσαι στον κοινό εργασιακό σου χώρο.

Είναι όμορφο να νοιώθεις ότι ομορφαίνεις την ημέρα κάποιων ανθρώπων. Κι είναι όμορφο όταν ξυπνάς να χαμογελάς και να σκέφτεσαι "Μια όμορφη καλή μέρα ξεκινά".

Από παιδί ήμουν αισιόδοξο έτσι λένε οι γονείς μου και οι φίλοι που με γνωρίζουν από τα πρώτα μου χρόνια σε τούτη τη ζωή.
Πάντα ένα χαμόγελο φώτιζε και χρωμάτιζε το πρόσωπό μου, έδινε λάμψη στα μάτια μου ........... και τώρα το ίδιο ισχύει και ας έχουν περάσει τριάντα και χρόνια.

Όμως υπάρχουν στιγμές που νοιώθω ότι όσο και αν προσπαθώ αυτό το χαμόγελο δεν μου βγαίνει..... χωρίς ιδιαίτερο λόγο απλά ....... δεν μπορώ να το τοποθετήσω στο πρόσωπό μου.... σαν να μήν θέλει να κολλήσει στη φάτσα μου ........... σαν να χάθηκε το προηγούμενο βράδυ ........ ή σαν να το κλεψε κάποιος παράξενος ταξιδιώτης στο τελευταίο μου όνειρο πρίν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Τότε είναι που θέλω όπωσδήποτε να έρθω αντιμέτωπη με το πρόσωπό μου στον καθρέφτη ........ και να του φωνάξω δυνατά "ΚΑΛΗΜΕΡΑ!" για να ξαναβρεί το δρόμο του το χαμόγελό μου.

Έτσι απλά λοιπόν για κείνες τις ημέρες που δεν ξυπνάς με χαμόγελο πες την ΚΑΛΗΜΕΡΑ σου πρώτα σε σένα ........... για να τα δείς όλα πιο όμορφα πιο χαμογελαστά και κλείσε πονηρά το μάτι στον εαυτό σου και πες :"Σήμερα πρέπει να την φτιάξω εγώ την καλημέρα ! " ..............και σίγουρα πετυχαίνει ....... πιστέψτε με.

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΜΕΡΑ !

Και να που ξανά μου 'ρθαν ιδέες για γράψιμο .... μου ΄ρθαν τρόπος του λέγειν και του γράφειν γιατί οι ιδέες μου βρίσκονται παντού στο χώρο που ζώ, σε μικρά ή μεγάλα κομμάτια χαρτιού διαφόρων χρωμάτων και φυσικά διαφόρων διαστάσεων και πεταμένα "δώθε κείθε", πάντα με τη γνωστή δικαιολογία ...."ελεύθερο πνεύμα" είμαι ατάκτως τακτοποιημένα.

Αυτή η τακτοποίηση των προσωπικών μου "αντικειμένων" πάντα θα με βασανίζει. Δεν την μπορώ αυτή την τακτοποίηση ........ με φοβίζει, όπως και άλλα πράγματα με φοβίζουν. Από μικρή με φόβιζαν τα απίστευτα τακτοποιημένα σπίτια, οι τακτοποιημένοι άνθρωποι, οι τακτοποιημένες πεποιθήσεις , ο τακτοποιημένος εργασιακός χώρος.

Φόβος. Ένα συναίσθημα, ένα σαράκι που τρώει τη ψυχή σου, τα σωθικά σου. Αρρωστημένες σκέψεις με φοβίζουν, το αβέβαιο μέλλον με φοβίζει, το υπερβολικό ύψος των γυάλινων κτιρίων κι αυτό με φοβίζει άν και με κάνει να νοιώθει μικροκαμωμένη.

Δεν ξέρω άν φοβάμαι πάντα. Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μου που δεν θυμάμαι να φοβάμαι, κι άλλοτε πάλι να φοβάμαι πολύ. Ίσως και τώρα να φοβάμαι με αυτόν το φιόγκο που έδεσα τη ζωή μου και την κομπωδένω για να γίνω καλύτερη, υγιής, δυνατή, εύκαμπτη, εύπλαστη, όμορφη(;) ............ για να αλλάξω.

Αυτή η αλλαγή με κυβερνά από τα μαθητικά μου χρόνια. Παιδί της αλλαγής. 'Εφηβη της αλλαγής. Ενήλικας της αλλαγής.

Πάντα ήθελα να αλλάζω ..... εμφάνιση, τρόπο σκέψης, δημιουργίας, λόγο, εικόνα, τόπο, χρόνο, τρόπο, ποιότητα, ζωή (;), μουσική, τέχνες, λογοτεχνία, επιρροές.

Και ευτυχώς ήμουν από τους τυχερούς ανθρώπους που οι αλλαγές τους δεν ήταν ακραίες, αλλά σταδιακές , ήσυχες και συγχρόνως επαναστατικές, αθόρυβες και εκκωφαντικές αλλά χωρίς να αλλάξει η ψυχή μου.

Ίσως τελικά να είμαι μια υπέροχη ψυχή, ένα πνεύμα αθάνατο, μια εικόνα φαντασίας ή απλά μια ανυπότακτη ύπαρξη..... Ίσως και να μην είμαι τίποτε από όλα αυτά απλά μια μικρή βάρκα που ταξιδεύει σε μικρές θάλασσες, σε μικρά νησιά και που ψάχνει να βγεί στον ωκεανό για τα μεγάλα ταξίδια στους μακρινούς προορισμούς, στα πέραντα του κόσμου......

Μια βάρκα ........... όμορφη εικόνα με άτακτα ρηγμένα μέσα της κουπιά, δίχτυα, κουβάδες, σχοινιά, φελλούς .............. που περιμένει να φύγει ή να μείνει στο κοντινό ακρογιάλι ........ περιμένει ......... περιμένω ........... με περιμένουν ..............

Καλό μου ταξίδι ............. θα φύγω ήσυχα ή θα μείνω ήσυχα στην τακτοποιημένη ζωή των άλλων.......... άλλος ένας κόμπος στον μικρό μου φιόγκο ...... λές να ναι ναυτικός ; από αυτούς που δένονται και δεν λύνονται ποτέ; μπά σίγουρα θα υπάρχει τρόπος να κοπεί αυτός ο κόμπος ως τότε όμως τον κρατώ σφιχτά δεμένο επάνω μου για να ταξιδεύω ...... ή για να ονειρεύομαι ταξίδια μικρά ή μεγάλα στο βαθύ γαλάζιο και σίγουρα στο βαθύ πορτοκαλί που δίνει ο ήλιος σαν ενώνεται και σαν αποχωρίζεται τη θάλασσα.

Αυτό το πορτοκαλί κρατώ και ίσως κάποια στιγμή να ..... τακτοποιηθώ ...... Θα δώ!

Η ιστορία της εγκυμοσύνης μου

Η δική μου ιστορία στο θέμα εγκυμοσύνη ήρθε αναπάντεχα δύο μήνες πρίν παντρευτώ με τον αγπημένο μου.

Είχαμε αποφασίσει ότι δεν θα το καθυστερούσαμε και έτσι μας προέκυψε λίγο πριν φθάσουμε στα σκαλιά της εκκλησίας.

Όλη η περίοδος της εγκυμοσύνης μου ήταν απίστευτα εύκολη, δεν εργαζόμουν και έτσι είχα άπλετο χρόνο απόλαυσης της όμορφης αυτής περιόδου. Άκουγα συνέχεια μουσική διάβαζα διαρκώς απολάμβανα ταινίες και ατέλειωτες ώρες ύπνου. Απίστευτη υπνηλία, μου μιλούσαν και όταν χαλάρωνα στους καναπέδες ….

Κοιμόμουν………κοιμόμουν ……..κοιμόμουν.

Βέβαια ως υπέρβαρη εγκυμονούσα είχα πολύ τακτικούς μικροβιολογικούς ελέγχους κάθε 20 ημέρες οι «βρυκολακίνες» του εργαστηρίου που πήγαινα μου ρουφούσαν το αιματάκι μου και έλεγχαν την ομαλή μου κύηση.

Φυσικά καθημερινά συμβουλευόμουν διάφορα βιβλία περιοδικά και sites στο διαδίκτυο για την εγκυμοσύνη τον τοκετό τις πρώτες ημέρες του βρέφους και διάφορα άλλα ενδιαφέρονται πράγματα για να είμαι έτοιμη.

Ευχαριστήθηκα βόλτες στα μαγαζιά με τα είδη μπεμπέ με την αδελφούλα μου που κοιλοπόναγε μαζί μου από τον 1ο μήνα της εγκυμοσύνης μου (εγώ ούτε ένα πονάκι εκείνη χιλιάδες).

Ευχαριστήθηκα βόλτες με το αυτοκίνητο (οδηγούσα μέχρι και την ημέρα που γέννησα) σε όλη την Αθήνα, έπαιρνα την μαμά μου τα πεθερικά του αδελφού μου και την μικρή μου ανηψιά και γυρνάγαμε σε όλα τα όμορφα μέρη που έχει ετούτη η γκρίζα πόλη.

Το βαλιτσάκι για το μαιευτήριο από τον 6ο μήνα γύρναγε μαζί μου στο αυτοκίνητο όπου κι αν πήγαινα. Οι φίλοι μου με κορόϊδευαν «η Μαρίνα όλη μέρα ρόδα τσάντα και κοπάνα».

Κι ένα απόγευμα Πέμπτης έχοντας μπεί στον 9ο μήνα μόνο οκτώ μέρες ο μαιευτήρας μου στον τακτικό έλεγχο στο ιατρείο του μου ανακοινώνει ότι γεννάω.

Έπεσα από τα σύννεφα ….

Έκλαψα εκείνη την στιγμή ….

Πανικοβλήθηκα ….. δεν ήξερα αν ήθελα να γεννήσω εκείνη την στιγμή ….

Ήθελα …. Δεν ξέρω τι ήθελα …..

Αγάπαγα εκείνη τη ψυχούλα που αγκάλιαζα στο φουσκωμένο μου στομάχι …… αγάπαγα εκείνες τις ατέλειωτες καούρες που ένοιωθα …… αγάπαγα τις ατέλειωτες συζητήσεις που έκανα στο «μωρό» μου ακούγοντας Μάριο Φραγκούλη ξαπλωμένη στο καναπέ μου ή απολαμβάνοντας τις νυχτερινές ραδιοφωνικές εκπομπές του Νίκου Γκαραβέλλα στον Love Radio καθώς ο Κωστής απολάμβανε να «σκοτώνει» δαίμονες στον υπολογιστή του με την δικαιολογία «Μετά που θα ρθει το «μωρό» δεν θα μπορώ να είμαι κακός!».

Κι έτσι το Σάββατο 10 Μαίου 2006, ξεκίνησα το μεσημεράκι αφού είχα απολαύσει ένα ωριαίο μπανάκι με αιθέρια έλαια και διάφορα μυρωδάτα γαλακτώματα, ντύθηκα στα γαλάζια (γνωρίζοντας από καιρό το φύλο του μωρού τα πάντα στην γκαρνταρόμπα μου είχαν πάρει μιαν απόχρωση μπλέ – γαλανού – σιέλ – ράφ κλπ) βάφτηκα και πήγα στο Ιασώ.

Από τη μία το μεσημέρι που πήγα γέννησα τελικά στις έντεκα το βράδυ παραμονή της γιορτής της μάνας (ωραίο δώρο μου ‘κανε ο κανακάρης μου) και ήταν πραγματικά οι πιο έντονες ώρες της εγκυμοσύνης μου.

Φυσικά και έκανα επισκληρίδιο (3 δόσεις με τόσες ώρες που ήμουν εκεί) δεν πόνεσα καθόλου ήμουν πάρα πολύ ήρεμη και απίστευτα γεμάτη χαρά.

Οι ώρες περνούσαν γεμάτες γέλιο (με την μαία μου την Ντίνα τον γιατρό μου τον Ευριπίδη και τον Κωστή και φυσικά τις τρεις βάρδιες μαιών του Ιασώ, που άλλαξαν μέχρι να γεννήσω, να λέμε τα αμέτρητα ανέκδοτα), με όμορφη μουσική που έχουν στις αίθουσες των επιτόκων, με έναν παλαβό αναισθησιολόγο που να μας λέει απίστευτες ιστορίες νοσοκομείων και ασθενών και να σχολιάζει το άψογο μακιγιάζ που είχα μέχρι και την τελευταία ώρα της γέννας και με μια τρελή επίτοκο που ούρλιαζε ότι πονάει από τις 5.00 το απόγευμα μέχρι τις 9.00 που γέννησε τελικά. Είχα μια απέραντη επιθυμία να πάρω τον ορό μου αγκαλιά και να πάω να την χαστουκίσω γιατί σημειωτέον είχε κάνει και επισκληρίδιο και δεν πόναγε απλά φοβόταν!!!!

Κατά τις έντεκα πιά είχα κουραστεί και αποφασίσαμε να δώσω μια δυνατή ώθηση και να βγεί το μωρό. Και έτσι έγινε.

Απ΄όλη την ιστορία των 10 λεπτών της γέννας μου έμειναν 3 πράγματα στην μνήμη :

1ον. Η κοντή μαία που την έλεγαν Αυγή η οποία ανέβηκε από την αριστερή μου μεριά στο κρεββάτι μαζί μου και μου δωσε μια αγκωνιά κάτω από το δεξί μου στήθος με τον δεξί της αγκώνα που τα είδα όλα. Τι πόνος !!!! Και μετά ένα γκλούπ και βγήκε ο μπόμπος!

2ον. Τη φωνή του Νεογνολόγου της βάρδιας που μας φώναξε « Κοριτσάρα μου είναι 4,300 ο παίδαρός σου να τον αφήσω;» και όλοι γελάγαμε γιατί την Πέμπτη ο Ευριπίδης ο γιατρός μου τον είχε μετρήσει για 3,500 κιλά!!!!!

Και 3ον Την αίσθηση της τρυφερότητας που νοιωσα όταν μου ακούμπησαν στην αγκαλιά μου ένα λευκό μπουρνουζάκι με ένα ροζουλί «γουρουνάκι» μωρούλι που ήταν ο γιός μου!!!!! Έκλαψα εκείνη την στιγμή αλλά ήταν το καλύτερο κλάμα που χα ρίξει ποτέ στη ζωή μου ! Έκλαψα από ευτυχία από απέραντη αγάπη για αυτό το υπέροχο πλασματάκι που είχα στην αγκαλιά μου επιτέλους !!!

Φυσικά στο σαλονάκι του Ιασώ είχε μαζευτεί το σόι όλο.

Οι γονείς μου, τα αδέλφια μου, τα αγαπημένα μου ξαδέλφια, θείες, θείοι, κουμπάροι το αλάι μαλάι από κόσμο και τελευταίοι οι πολύ καλοί μου φίλοι που κερνάγανε ουίσκια για τον παίδαρο της Μαρίνας !!!

Ο Κωστής ευτυχής μπαμπάς κέρναγε πούρα για τον γιό του και τα πεθερικά μου (ζούσε ακόμα και ο παππούς Θανάσης) πέρναν κάθε 10 λεπτά τηλέφωνο από την Θεσσαλονίκη για να μας μεταφέρουν τα συχαρήκια του εκεί σογιού.

Μια τρέλλα μια παραφροσύνη και γω να μια κάτω στα «ψυγεία» στο θάλαμο ανάνηψης να κατουριέμαι του θανατά και να χω δίπλα μου δύο μανούλες που ήρθαν με τα μωρά στα χέρια στην κλινική, είχαν γεννήσει καθ’όδον καλέ αυτές (τα νεύρα μου!!!!!!!).

Στο δωμάτιο ανέβηκα μετά τις 2.30 το πρωί και φυσικά αν και μου είχαν δώσει ηρεμιστικούλη για να κοιμηθώ εμένα το τσίνορο ανοικτό, έστελνα SMS σε όσους δεν είχαν πάρει χαμπάρι ότι τελικά εγώ γέννησα!

Οι άλλες μανούλες τενταρισμένες και γώ με άηχο κινητό ενημέρωνα όλη την Ελλάδα ότι είμαι στο Ιασώ και ελάτε να πιούμε χυμούλη το πρωί της Κυριακής στο καφέ της κλινικής! Περιττό να σας πω ότι δεν έμεινα ξαπλωμένη καθόλου στην κλινική και όλη την ημέρα δεξιωνόμουν κόσμο στο ισόγειο καφέ του Ιασώ!

Ο Θανασάκης μου έμεινε για τρείς μέρες στην Εντατική Παρακολούθηση των Νεογνών λόγω όγκου. Ήταν ο «Γίγαντας» των θερμοκοιτίδων και γω η «κλαψού» μαμά του Γίγαντα.

Η λοχεία μου φερε πολύ κλάμα που κράτησε για 2 μήνες ότι και να μου έλεγαν εγώ έκλαιγα καλά όχι ότι δεν είμαι και κλαψού από κοριτσάκι το δάκρυ είναι έξω από το μάτι μου!

Όλα πήγαν καλά τελικά, σημειωτέον ότι ήταν από τις δυσκολότερες γέννες για τον γιατρό μου, όπως μου εκμυστηρεύτηκε στο πρώτο ραντεβού μας, μετά από 40 ημέρες. Το μωρό είχε σφηνώσει για τα καλά στην λεκάνη μου λόγω όγκου και αν δεν βοηθούσα στην εξώθηση και αν δεν με πόναγε η ρουφιάνα η Αυγή με την αγκωνιά της και αν δεν τράβαγε καλά με τον εμβρυουλκό ο γιατρός θα έπρεπε να χάσω την μήτρα μου για να ζήσει το μωρό και δεν θα μπορούσα να ξαναγίνω μανούλα.

Αν …. Αν ….. αν….. όμως όλα αυτά τα αν δεν έγιναν, γιατί απλά όλοι βοήθησαν και μας προστάτευε και ο Θεός και έχουμε τον Θανασάκη μαζί μας και εμένα ολόκληρη.

Έχουν περάσει 3 χρόνια ακριβώς από κείνη την απίστευτη ημέρα και όμως την θυμάμαι με μια γλυκιά γεύση και σας την εξιστορώ εδώ απλά.

Ευχή μου να είναι έτσι όλες οι εγκυμοσύνες όλων των γυναικών του κόσμου, εύκολες χωρίς πόνους χωρίς προβλήματα αλλά ακόμα και αν πρέπει να περάσεις το οτιδήποτε αξίζει …., αξίζει όσο τίτοτε άλλο στον κόσμο και όσα κι αν περάσεις μετά και αυτά αξίζουν ….. γιατί σιγά σιγά ένα χαμογελάκι μια φωνούλα μια κραυγούλα του μωρού σου στα σβήνουν όλα τα ξεχνάς και γεμίζεις δύναμη χαρά ευτυχία αγάπη….. πολύ αγάπη που μεγαλώνει κάθε μέρα που περνά.